Een goed begin…

Maandagochtend, zes uur. De perfecte tijd om de week te beginnen. Ik heb dat niet bedacht, maar een pup die hier rondloopt. Ik weet dat de dagen langer worden, maar deze invulling en dat het zo snel ging had ik niet verwacht. Met een half slaperig hoofd ga ik naar beneden om mijn grote vriend uit te laten. Wanneer ik ga zitten in de woonkamer begint mijn hoofd te bonken. Hoofdpijn, ik heb het niet vaak maar meestal ben ik er wel even zoet mee. Dus een paracetamol genomen en we doen het maar eens rustig aan. Om zeven uur is het tijd om mijn dochter roepen en zorgen dat ze goed naar school gaat zonder wat te vergeten. Vaders doen dat wel, meisjes van 14 niet

Even nadat ik haar uitgezwaaid heb zet ik de koffie aan. Een goed begin van de week begint ten slotte met koffie. Wanneer de koffiezetapparaat pruttelend de laatste druppels in het filterzakje dropte, sneed ik een stuk appeltaart af. Het was maandag en de dag begon al zo goed dus ik had het zeker verdiend. Ik schenk een bak koffie in, en zou de koffie en een stuk appeltaart meenemen naar de kamer. Hoe ik het deed weet ik niet, maar een paar tellen lagen er scherven op de vloer en een stuk appeltaart in de buurt van waar Jelle normaal gesproken ligt. Maar natuurlijk het is maandag, dus waarom zou alles dan perfect moeten gaan? Dat scherven geluk brengen was wel duidelijk, voor Jelle dan. Hij had tenslotte een stuk appeltaart gekregen waar hij in eerste instantie niet op gerekend had. En mijn dochter? Zij had weer eens gelijk gekregen, ik was tenslotte ‘vergeten’ om eens goed op te letten.

Fijne maandag nog,
Theo

Kristallnacht

Eind deze middag mag mijn dochter naar Westerbork voor de herdenking van de Kristallnacht.
Dit jaar is het precies 70 jaar terug dat deze plaats vond.
Maar wat is nu precies de kristallnacht?

Een 17 jarige Jood Herschel Feibel Grynszpan vermoorde op 7 november 1938 in Parijs de Duitse diplomaat Ernst Eduard vom Rath. Zijn familie was gedepoteerd en toen hij las in welke omstandigheden ze moesten leven ontstak hij in woede.
Voor Joseph Goebbels was dit de gelegenheid om een wit voetje te halen. Goebbels zelf was onder vuur komen te liggen door zijn affaire met de Tsjechische actrice Lida Barova. Hij riep dat niet alleen Grynszpan niet alleen verantwoordelijk was voor de dood van de diplomaat, maar het gehele Jodendom. Hitler gaf twee dagen later toestemming om gewelddadige acties tegen de Joden te ondernemen. En zo gebeurde het ook, mensen van de SA en andere nationaal-socialistisch groeperingen gingen de straat op. In de loop van de nacht werden meer dan 90 Joden vermoord, 267 synagogen in de brand gestoken en ongeveer 7500 winkels en bedrijven verwoest. Verder werden ziekenhuizen, scholen, huizen en begraafplaatsen beklad. De naam kristallnacht verwijst dan ook naar het vele glaswerk dat vernield is tijdens deze nacht en was het startsein voor een meer planmatige vervolging en vernietiging van de Joden.

Toch wel iets om bij stil te staan denk ik.

Zondagmiddag in Kabouterland

Kabouterland is dat niet iets voor kleine kinderen? Dat was eerlijk gezegd het eerste waar ik aan dacht. Gelukkig hoorde ik links en rechts verhalen dat het erg meeviel. Naast allerlei ‘kabouterdingetjes’ en speeldingen zijn er bijvoorbeeld ook veel dieren. Je zou het kunnen bestempelen als een soort van mini-diertentuin. Je zult er geen olifanten vinden, maar wel kleinere leuke dieren zoals bijvoorbeeld grondeekhoorns, stinkdieren, kookaburra’s, aapjes, kakketoe’s, uilen, etc. etc. Om een beetje idee te geven van wat er zoal te zien is volgen hier een aantal foto’s.

Middagje boomkroonpad

Afgelopen weekend was het zo ver, mijn zoon Tim was jarig. Als gescheiden ouder toch heel erg dubbel qua gevoel. Ik weet het, het had erger kunnen zijn en er zijn genoeg gescheiden ouders die deze dag helemaal moeten missen. Gelukkig is dat niet het geval en kan hem in elk geval dan nog een poosje zien. Maar goed, volgende week is er een feestje in mijn huis voor hem. Ik hou dat wel voor de ogen, maar ’s avond voelde ik mij grof gezegd gewoon ‘kut’. Maar dat is denk ik wel normaal. Voor mij is er een manier voor om het even achter mij te laten en dat is wandelen of een tochtje maken. Ik had mijn ex gebeld en Tim wilde wel mee, en even later zaten we met zijn vieren in de auto richting het boomkroonpad. Heerlijk rustig wandelen door het bos dachten we, daar aangekomen blijkt dat heel veel mensen het dachten. Uiteraard heb ik wel weer wat foto’s kunnen maken.

Mijn zoon Tim

Over een paar dagen is hij jarig, twaalf wordt hij alweer. En als ouder denk je dan even terug aan alles wat er door de jaren heen gebeurd is, en nog belangrijker de toekomst.
Tim lijkt op het oog een normale rustige jongen, teruggetrokken dat wel. Toen hij ongeveer 2 maanden oud was werd hij ziek, en aangezien hij het benauwd had toch maar even met hem naar de huisarts. Deze stuurde ons direct door naar het ziekenhuis.

Daar werden we opgevangen door een team, Tim bleek het RS-virus en bronchitus te hebben en kwam een poosje afgezonderd te liggen. Eigenlijk was hij sindsdien snel vatbaar voor verkoudheid, griep e.d.  Hij heeft tot ongeveer zijn 6e onder controle gestaan en medicatie gehad. Ondertussen is hij nogmaals opgenomen geweest in het ziekenhuis. Tijdens een verjaardag bij oude buurtjes viel hij weg en kreeg hij blauwe lippen. Snel de ambulance opgebeld en in het ziekenhuis vertelde ze dat het een bacteriële infectie bleek te zijn en mocht hij daar weer een paar dagen blijven.

Ondertussen merkte we wel dat Tim een beetje een eigenheimer was. Hij hield niet van buiten spelen en was liever alleen bezig. Op school ging het niet goed, als hij in een klas gezet werd zat hij bij wijze van spreken de hele dag in 1 hoek. Daar (op school dus) dachten ze dat hij misschien wat doof was, maar zelf wist ik wel dat dat absoluut niet waar was. Maar goed, toch maar naar een aparte test gegaan en daar kwam er wat anders uit de bus.  Tim was niet doof maar we moesten denken aan speciaal onderwijs. Aangezien het niet ging op een normale school was dat eigenlijk geen keus. Tim ging naar een speciale basisschool, en binnen 2 weken kwam hij met meer werkjes aan dan 1 jaar op de normale. En eigenlijk het allerbelangrijkste hij had daar plezier. Een aantal jaren ging het goed, hij bleef dus wel iemand met weinig vriendjes en sommige dingen waren hem moeilijk te leren. Met name zijn fijne motoriek bleef achter. Op school kwamen nu ook leervakken en sommigen konden hem niet echt boeien meneer hing dan omgekeerd over een stoel de andere kant van de klas in te kijken. En na een gesprek met school hebben we besloten om dit te laten onderzoeken. Dus na verschillende observaties en een test blijkt Tim PDD-NOS en ADD te hebben, gelukkig niet in een ernstige gradatie maar toch.

Iets over PDD-NOS:
Kinderen met PDD-NOS hebben vaak tekortkomingen in hun sociale vaardigheden. Ze kunnen moeilijk overweg met leeftijdsgenootjes. Als kinderen met PDD-NOS hun emoties tonen, doen ze dat meestal op een extreme manier. Ze hebben vaak moeite met het herkennen van emoties bij anderen en kunnen zich daar dan niet op aanpassen. PDD-NOS’ers hebben (vaak) veel structuur nodig. Ze zijn niet (altijd) in staat goed te reageren op een ongeplande gebeurtenis. Vaak hebben ze ook minder controle over hun lichamelijke bewegingen, maar het grootste probleem is soms dat ze zich niet kunnen inleven in anderen, op uitzonderingen na. Ze zijn dus erg op zichzelf gericht.

Wat eraan te doen?
Tim slikt Ritalin en dat werkt op school prima.
Hij kan zich beter concentreren, ook op dingen die hij normaal aan zich voorbij liet gaan. Ook heeft hij een sociale vaardigheid cursus achter de rug, maar of dat erg zinvol is durf ik niet te beweren. Hij is en blijft een ‘loner’.

Dan nog het ADD verhaal, het is heel kort door de bocht om te zeggen dat het ADHD is maar dan zonder dat hyperactieve. Hier wat kenmerken van iemand die ADD heeft:

- Emotionele wisselingen
- Chaotisch / Vergeetachtig
- Trekt zich graag terug
- Kan ergens volledig in opgaan
- Grote passie bij interesse
- Een groot voorstellingsvermogen
- Gevoelig / Emotioneel / Betrokken
- Een groot creatief talent
- Assertief maar onzeker over zichzelf
- Heeft humor
- Blijft op de achtergrond
- Laat alles wachten tot het laatste moment
- Altijd ver vooruit aan het denken
- Staren / Kijkt voor zich uit / Lijkt Afwezig
- Probleemoplossend
- Snel afgeleid / TV of radio staat altijd aan
- Concentratieproblemen
- Heeft moeite met het opbrengen van motivatie
- Te veel gedachten
- Perfectionistisch
- Zit vaak te dagdromen
- Slecht in staat aanwijzingen op te volgen
- Voelt zich regelmatig overspoelt
- Moeilijkheden bij het afwerken van details
- Problemen bij het luisteren / stilzitten
- Gaat opruimklusjes uit de weg

Een belangrijk punt die zeker bij Tim is te merken is een hyperfocus functie, hij kan zich in iets wat zijn interesse wekt volledig in verliezen. Bij hem is dat computers. Hij was 5 en ik verloor al spelletjes van hem. Toen hij 10 was ging hij voor papa even Windows installeren. Wat voor versie ik ook voor linux had gedownload, meneer ging er mee aan de gang en maakte het zich eigen.

Na zijn verjaardag staat er voor hem een spannende tijd te wachten, hij krijgt toetsen en dan wordt gekeken naar een vervolgopleiding. Voor hem spannend en voor mij ook, ik maak me best zorgen. Tenslotte is het een wijziging in zijn structuur (andere school) en misschien wel grotere (drukkere) klassen. Maar goed die zorgen stellen we eerst uit tot na zijn verjaardag, er valt tenslotte wel wat te vieren.

Te goed of te lief?

Een verwijt die ik nogal eens om mijn oren krijg is deze namelijk ‘te goed en/of te lief’.
Voor mijzelf zie ik het anders, ik kan erg lief zijn maar dan wel voor de personen die het in mijn ogen verdienen. En mijn vriendenkring is beperkt, dus is het erg? Volgens mij niet. Als iemand het bij mij verknalt is dat al gauw definitief over en uit.

In een relatie gaat dat natuurlijk nog een stap verder. Maar is het echt erg dat ik weet hoe een wasmachine of een stofzuiger werkt? Er mankeert niets aan mijn handen en bovendien dat zijn dingen die ik nu ook doe. Ik woon alleen en de kabouters doen het niet. Moet ik stennis maken om de kleinst mogelijke dingen die totaal niet boeiend zijn? Is dat de tegengas die nodig is? Als ik tegengas geef is het om echt belangrijke zaken en niet om bij wijze van spreken om het merk koffie.

Misschien heb ik een andere kijk op het leven door mijn situatie, deze staat wel in de inleidingstekst te lezen. Ik ben een rugpatiënt en moet het hebben van mijn goede dagen. Het is dus verschrikkelijk zonde om deze momenten voorbij te laten gaan of ze in te vullen met dingen die de moeite niet waard zijn. In mijn geval probeer ik ze dus te vullen met veel dingen voor mijn kids, ik heb ze tenslotte niet iedere dag. En voor hen kan ik niet snel te goed of te lief zijn.

Middagje Termunterzijl

Het zou de laatste echt leuke weekend van de zomer kunnen zijn. Dus mijn ouders hadden het idee om maar een verkoeling op te zoeken bij het water. Dit werd dus Termunterzijl, wat heerlijk lekker wandelen aan het strand. Tja en wat is er dan mooier als er een eindje verderop een zeehond met zijn snuit boven ‘t water uitkomt.

Harm Haisa kluizenaar uit de Beetse

Een paar dagen terug, om precies te zijn op de verjaardag van een vriendin kwam in de loop van de avond een verhaal boven tafel. De moeder van deze vriendin heeft deels haar ‘roots’ liggen in de Sellingerbeetse. Toeval wil dat ik heel veel zomers heb versleten in deze omgeving en ik vroeg mij af of ze het verhaal van deze man ook kende. Dat bleek dus zo te zijn, de naam was blijven hangen. Zelf kende ik het oppervlakkig en had mijn vader er wel eens over horen praten maar de naam was mij ontschoten. Maar goed gewapend met Google kun je ver komen en ik was toch wel erg nieuwsgierig naar het verhaal van deze man. Als eerst kwam ik erachter dat dit een bijnaam is en dat hij gewoon Jansen heette. De naam Haisa kwam van een huis. Zijn ouders waren Duitsers die in 1867/1868 naar Sellingerbeetse waren vertrokken. Als eerste om een stuk land te kopen voor een bedrijf en een huisje, maar vermoedelijk ook om de oorlog die dreigde met Frankrijk te ontlopen. Na een jaar werd het eerste kind geboren een jongen met de naam Harm Hendrik. Even later slaat het noodlood toe in de familie en de jonge moeder komt te overlijden. Vader neemt even later een Duitse huishoudster in dienst en trouwde later met deze en een jaar later werd Harm geboren. De jongens groeiende op en wisten al op tijd wat werken was. Overal waar wat te verdienen viel waren ze aanwezig, dit ging een poos goed totdat Harm begon te klagen dat zijn broer het geld opstreek. Het hek was helemaal van de dam toen hij ook nog eens vernam dat zijn broer het bedrijfje zou krijgen. Harm raakte overspannen, vluchtte van huis en wilde niet langer meer werken. Vanaf dat moment ging hij zwerven en de mensen in de beetse maakte een hut voor hem. Het was een gat in de grond afgedekt met heideplaggen. Deze gebruikte hij uitsluitend voor slecht weer, het liefst was hij gewoon buiten. Erg voorzichtig met vuur was hij daar niet, want vaker als eens ging de hut in vlammen op. Harm was dan tijdelijk dakloos, zodat hij dan onderdak zocht in een boerenschuur of hooiberg. De gemeente heeft ooit geprobeerd om hem te plaatsen in Wagenborgen maar dat was geen succes, Harm vluchtte en zat binnen de kortste keren weer in de Beetse. Omdat een normale hut geen succes was bouwde men voor hem een soort van stenen stookhok, kreeg wat meubeltjes e.d. Van de kerk kreeg hij kleding en dekens. Hiermee was hij erg blij, maar binnen de kortste keren kon je er door de smerige ramen niets meer zien. Alles zat onder de roet en je kon de zand van de vloer afscheppen. Wel kwamen nog regelmatig mensen langs om hem wat dingetjes te geven, zoals bijvoorbeeld tabak. Of Harm zelf ‘thuis’ was was nog maar de vraag, je kon hem zelfs in de nacht nog aantreffen op één van de zandweggetjes in de Beetse. Harm zelf is op hoge leeftijd overleden en ligt begraven op het R.K. kerkhof te Kopstukken.

Zondagmiddag in Ter Borg

Dit weekend kwam mijn zoon te logeren. Het leek een aardig weekend te worden met een nazomertje. Helaas zaten de weergoden niet helemaal mee en zaterdag viel lettelijk in het water. Zondag was het gelukkig beter en trokken we er op uit naar de bossen van Ter Borg. Helaas hebben we geen hooglander of schaap gezien maar desondanks was het een erg leuke wandeling. Hier een paar plaatjes van de van de omgeving.

Een dagje Bourtange

Gisteren was het de bedoeling om even te kijken bij het vliegveldje van Stadskanaal. Helaas viel er niet veel te zien en mijn ouders besloten om eens verder te kijken en reden richting Mussel. Plots stond er ergens een bordje met daarop ‘Bourtange’. Mijn zoon schoot haast omhoog en riep ‘Ja! Bourtange!’ Eigenlijk was het toen in een paar tellen geregeld. Voor degene die geen idee heeft wat Bourtange is, hier een uitleg. Bourtange is een vestingdorp die destijds is opgericht ten tijde van de tachtigjarige oorlog. Op die manier probeerden ze de weg te blokeren naar Groningen. Tegenwoordig is alles in de stijl van 1742, en rond deze tijd is er regelmatig wat georganiseerd (veldslagen etc.). Hier een aantal foto’s die ik daar gemaakt heb.